Uczestniczka EDK o świcie przed drewnianym kościołem

Kronika EDKDuchowość

Spotkanie, którego nie da się opisać

1 min czytania

Czytaj

O spotkaniu z Bogiem na EDK trudno mówić. Wielu uczestników przyznaje, że brakuje im słów. A jednak próbują - i z tych prób widać, że w tę noc naprawdę coś się wydarza.

Pokój zamiast burzy

„Tegoroczna Ekstremalna Droga Krzyżowa była dla mnie doświadczeniem samotności, ciszy i duchowego ogołocenia, które nie przyszło w burzy emocji, lecz w prostym, bolesnym marszu. (...) Na początku byłem zaskoczony ciszą w sercu. Nie przychodziły żadne głębokie przemyślenia (...). Zamiast tego - pokój. Pokój i pewność, że idę.”
Dominik

Bezpieczny w ciemności

„Obrazy z dzieciństwa zrodziły we mnie strach przed ciemnością i samotnością... podczas mojego pierwszego EDK doświadczyłem pierwszy raz w życiu poczucia bezpieczeństwa w ciemności.”
Kamil

„Pan Bóg jest moim Tatą i daje mi poczucie bezpieczeństwa. Pierwszy raz w życiu nie bałem się ciemności i samotności.”
Kamil

Chrystus w drugim człowieku

„Wierzę, że na trasie nie raz spotkałam Chrystusa. Był w drugim człowieku, wskazywał drogę i wspierał, kiedy nie miałam już sił.”
Maria

Jasność i ciepło w środku

„Droga - jak nasze życie. Radość, zwątpienie, ból, nadzieja i koniec - udało się. Ciemność, cisza i ta jasność i ciepło w środku.”
Joanna

„Chciałem tylko zobaczyć mojego anioła stróża. Pokazał mi niebo.”
Paweł

Każdy po swojemu

Ks. Jacek WIOSNA Stryczek mówi, że to spotkanie zawsze jest osobiste:

„Ekstremalna Droga Krzyżowa to jednak droga każdego z osobna. (...) Jak niezwykłe jest, kiedy ja sam prowadzę moje życie duchowe, ja sam się przekraczam, ja sam szukam Boga.”
ks. Jacek WIOSNA Stryczek

„Żadne słowo nie jest w stanie określić tego, co czuje człowiek w trakcie i po EDK - musisz spróbować sam, a zrozumiesz, o czym mówimy.”
ze świadectw uczestników EDK

Więcej historii znajdziesz w kategorii Świadectwa.

Źródła: świadectwa uczestników EDK; ks. Jacek WIOSNA Stryczek, „O Ekstremalnej Drodze Krzyżowej - o naszej ludzkiej kondycji”.

EDK

Nie warto żyć normalnie. Warto żyć ekstremalnie.